Prema rang-listi čuvenog L'Ekipa, Srbija i Jugoslavija u 20. vijeku nisu imale boljeg igrača od njega. Država je odlučila da ne napravi transfer karijere i da ostane bez bogatstva.
Francuski "L'Ekip", čuveni sportski dnevni list, objavio je 2000. godine prestižnu rang-listu najboljih fudbalera 20. vijeka. Nazvao ju je "100 kraljeva vijeka" i u nju uvrstio imena dvojice legendi srpskog i jugoslovenskog fudbala, Dragoslava Šekularca i Dragana Džajića.
Dva nezaboravna asa reprezentacije i Crvene zvezde bila su priznata u evropskim u okvirima kao asovi i "Zvezdine zvijezde", a Džajića je UEFA proglasila početkom 21. vijeka i za najboljeg igrača reprezentacije u prethodnih 50 godina.
Veliko priznanje u izboru "L'ekipa" dobio je i Šekularac, koji je na listu uvršten ispred svih ovdašnjih asova iz osamdesetih i devedesetih, pa i ispred legendi iz regiona, poput Bugarina Hrista Stoičkova i Rumuna Georgija Hadžija. Džajić je u tom izboru u biranom društvu proglašen za 92. najboljeg, ispred legendarnog Uruvajca Enca Frančeskolija, Kamerunca Rožea Mile i drugih.
Ovako izgleda L'Ekipa lista "100 kraljeva vijeka":
L'Ekip ga uvrstio u 100 najboljih, a u Beogradu mu majka davala za bioskop: Zvijezda Yu fudbala ostala bez miliona
- Pele (Brazil)
- Johan Krojf (Holandija)
- Mišel Platini (Francuska)
- Dijego Maradona (Argentina)
- Alfredo di Stefano (Argentina, Kolumbija, Španija)
- Franc Bekenbauer (Njemačka)
- Ferenc Puškaš (Mađarska, Španija)
- Gerd Miler (Nemačka)
- Bobi Čarlton (Engleska)
- Garinča (Brazil)
- Marko van Basten (Holandija)
- Omar Sivori (Argentina, Italija)
- Euzebio (Portugal)
- Leonidas (Brazil)
- Ziko (Brazil)
- Zinedin Zidan (Francuska)
- Matijas Sindelar (Austrija)
- Stenli Metjuz (Engleska)
- Luis Suarez (Španija)
- Romario (Brazil)
- Karl-Hajnc Rumenige (Njemačka)
- Ronaldo (Brazil)
- Uve Zeler (jNemačka)
- Franko Barezi (Italija)
- Johan Nesens (Holandija)
- Rejmon Kopa (Francuska)
- Kevin Kigan (Engleska)
- Lotar Mateus (Njemačka)
- Džordž Best (Severna Irska)
- Fransisko "Pako" Hento (Španija)
- Žist Fonten (Francuska)
- Ginter Necer (Njemačka)
- Hose Leandro Andrade (Urugvaj)
- Luiđi Riva (Italija)
- Đani Rivera (Italija)
- Pol Brajtner (Nemačka)
- Roberto Betega (Italija)
- Šandor Kočiš (Mađarska)
- Jozef Božik (Mađarska)
- Florian Albert (Mađarska)
- Didi (Brazil)
- Silvio Piola (Italija)
- Rud Gulit (Holandija)
- Keni Dalgliš (Škotska)
- Žan-Pjer Papen (Francuska)
- Džimi Grivs (Engleska)
- Alan Simonsen (Danska)
- Fric Valter (Njemačka)
- Oleg Blohin (SSSR)
- Zbignjev Bonjek (Poljska)
- Paulo Roberto Falkao (Brazil)
- Gabrijel Batistuta (Argentina)
- Bobi Mur (Engleska)
- Ademir (Brazil)
- Paul van Himst (Belgija)
- Volfgang Overat (Njemačka)
- Mario Kempes (Argentina)
- Denis Lo (Škotska)
- Sokrates (Brazil)
- Đuzepe Meaca (Italija)
- Žerson (Brazil)
- Tostao (Brazil)
- Žorž Vea (Liberija)
- Paolo Maldini (Italija)
- Žairzinjo (Brazil)
- Laslo Kubala (Čehoslovačka, Mađarska, Španija)
- Dragoslav Šekularac (Jugoslavija)
- Huan Alberto Skijafino (Urugvaj, Italija)
- Jozef Mašopošt (Čehoslovačka)
- Rajner Bonhof (Njemačka)
- Robi Rensenbrink (Holandija)
- Đakinto Faketi (Italija)
- Teofilo Kubiljas (Peru)
- Sandro Macola (Italija)
- Kazimjež Dejna (Poljska)
- Lilijan Tiram (Francuska)
- Marsel Desai (Francuska)
- Diksi Din (Engleska)
- George Hadži (Rumunija)
- Salif Keita (Mali)
- Hose Pedro Sea (Urugvaj)
- Nilton Santos (Brazil)
- Frank Rajkard (Holandija)
- Gžegož Lato (Poljska)
- Adolfo Pedernera (Argentina)
- Mihael Laudrup (Danska)
- Jirgen Klinsman (Njemačka)
- Hristo Stoičkov (Bugarska)
- Johan Krankl (Austrija)
- Rabah Madžer (Alžir)
- Paolo Rosi (Italija)
- Dragan Džajić (Jugoslavija)
- Rože Mila (Kamerun)
- Rudi Krol (Holandija)
- Enco Frančeskoli (Urugvaj)
- Larbi Ben Barek (Francuska)
- Nils Lidholm (Švedska)
- Uli Henes (Njemačka)
- Žoze Altafini (Brazil, Italija)
- Alen Žires (Francuska)
Šekularac proveo više od decenije u Zvezdi
U svoje vrijeme najtalentovaniji, a nekad i kontroverzni as, Dragoslav Šekularac bio je sinonim za fudbalsko majstorstvo u Jugoslaviji. Igrao je od 1966. za Karlsrue, u Americi za Sent Luis Stars, potom za OFK Beograd, Santa Fe u Kolumbiji, u kojoj je nastupao i za Atletiko Bukaramangu, Milionarios, Ameriku de Kali... Karijeru je završio u Parizu i "Belim Orlovima" u Kanadi 1975.
Za reprezentaciju Jugoslavije pedesetih je zaigrao sa samo 18 godina, bio je jedan od glavnih igrača tima Zvezde koji je stigao do polufinala Kupa šampiona, a ostala je kultna legenda o tome da je Juventus htio da ga dovede. Čuveno "Ne" navodno je tada stiglo sa vrha, i to od prvog čovjeka jugoslovenskog bezbjednosnog aparata, Aleksandra Leke Rankovića.
"Anjeli je zbog mene došao u Beograd. Lično sam sa njim pričao. Posrednik: Aca Obradović, Doktor O, preko njega je sve išlo. A sve je počelo još prije Svjetskog prvenstva u Čileu. Mi, reprezentacija Jugoslavije, igrali smo prijateljsku protiv Juventusa. Kao pripreme za Mundijal... A kod njih moj idol - Omar Sivori. Znaš kakav je to motiv bio za mene... On spusti štucne, ja odmah za njim, on zavrne rukave, ja za njim. On kosu na lijevo, ja na lijevo... Zagrlimo se poslije utakmice. Svidjelo mu se kako sam odigrao i bio sam mnogo ponosan. Svidjelo se izgleda i ljudima iz Juventusa", pisao je legendarni Šeki u svojoj biografiji.
"Da sam samo otišao u Juve..."
"Igrači su u ono vrijeme prelazili za 45-50 hiljada dolara. Ili maraka, ne sjećam se tačno. Ako sam ovdje igrao za hiljadu, tamo bih imao 20 - 30 hiljada. Plus onih 500.000 na ruke, za potpis. Znam da je Zvezda bila prezadovoljna. Meni Aca Obradović kaže da oni u klubu pristaju, klub se slaže. Ma, Zvezda prezadovoljna. Moj transfer je odjednom postao državno pitanje. Odgovor se čekao 'odozgo'. Italijani su čekali, ja čekam... Ne mogu ništa da učinim. Kasnije su mi rekli da je problem nastao zbog toga što je Fiat neku godinu ranije odbio neku vrstu saradnje sa Jugoslavijom. Automobilska industrija... To je, navodno, naljutilo našu vlast. Sačekali su priliku i osvetili se. Preko mojih leđa. Sve smo mi utanačili. Anjelija u međuvremenu zove neko od naših i on kaže da 'nema vremena sad'. Nemaš vremena za radničku klasu, da obiđeš fabriku?! Mislim da mi je taj njegov potez presudio. Nije on imao vremena za Tita, to je bio problem."
"Kažu da je Aleksandar Ranković bio glavni, ali mislim da su se samo krili iza njegovog imena. Mene je Leka volio. A Tito se nije ni razumio u fudbal. Neko iz Partizana? Ne smijem da griješim dušu. Znam samo jedno. Kad su mi rekli da ne mogu da idem, puk'o sam! Više to nije bio isti Šekularac. A da sam otišao u Juve... Pa, bio bih pravi gospodin. Možda Zlatna lopta. Sjećam se, poslije, pričalo se o milionima, a ja sam od majke tražio za bioskop", tvrdio je Šeki.
Zvezda mu podigla spomenik pred "Marakanom"
Dragoslavu Šekularcu je prošle zime pred stadionom "Rajko Mitić" podignut spomenik. Ostao je upamćen kao druga Zvezdina zvijezda i prvi igrač kome je ukazano to priznanje od Rajka Mitića.
Za 11 godina u prvom timu osvojio je pet titula prvaka Jugoslavije i tri Kupa Maršala Tita. U istoriju kluba upisao se osamdesetih i kao trener koji je osvojio "duplu krunu". Na taj način samo je učvrstio svoj kultni status u Ljutice Bogdana i u srpskom, regionalnom, ali i evropskom fudbalu.